Een spouwmuur is een buitengevel die uit twee muren bestaat: een binnenblad en een buitenblad, met een holle ruimte ertussen. Die ruimte is ooit bedacht om vocht buiten te houden. Regenwater dat door de buitenste stenen trekt, loopt in de spouw naar beneden en bereikt de binnenmuur niet.
Bij spouwmuurisolatie wordt die holle ruimte gevuld met isolatiemateriaal. In een bestaande woning gebeurt dat van buitenaf: er worden gaatjes in de voegen geboord, het materiaal gaat de spouw in en daarna worden de gaten weer gedicht. De binnenmuur blijft zo warmer, en dat merkt u aan de stookkosten en aan muren die minder koud aanvoelen.
Niet elk huis heeft een spouw. Woningen van voor 1920 hebben meestal massieve muren, en dan is isolatie aan de binnenkant van de gevel vaak de logische route.
Huizen van na 1920 hebben vaak wel een spouw, al verschilt de breedte flink. In de jaren zeventig was die doorgaans vijf tot zes centimeter, in de jaren negentig rond de tien centimeter. Nieuwbouw krijgt tegenwoordig een geïsoleerde spouw van minimaal vijftien centimeter.
Een eerste inschatting kunt u zelf maken. Meet bij een raam hoe dik de muur is, van binnenkant tot buitenkant. Komt u uit op tien tot twintig centimeter, dan is er waarschijnlijk geen spouw.
Is de muur dikker dan ongeveer 23 centimeter, dan is de kans groot dat er wel een spouw zit. Een voorzetwand aan de binnenkant kan die meting wel vertekenen. Wilt u het zeker weten, laat dan een vakman kijken.